Ζώνες ελλείψεως αγάπης

(Ζώνες  ελλείψεως αγάπης)

Η νύχτα συνηθίζει να μιλάει έντονα,

η νύχτα συνηθίζει να μου μιλά με γρίφους.

Είχα μια φίλη που τα μαλλιά της έβαφε ξανθά-

την λέγαν: Επαρχία...

Πίσω απ' τη ζωή υπάρχει ένα μαντολίνο

που δεν σταματά ποτέ να παίζει δυνατά.

Τα βράδια των παλιών καλοκαιριών,

η μαμά μου και εγώ,

πηγαίναμε και περπατούσαμε στο πάρκο.

Ήμαστε άλλοι, ήμαστε τα άτυχα αγριολούλουδα

που άνθισαν σε καρπερό βιομηχανικό χωράφι.

Μας χώρισε ο χρόνος – μας νίκησε ο χρόνος.

Έχουμε χωριστεί· όλη η γη χωρίστηκε ξανά

σε ζώνες που της φτιάξανε με έλλειψη αγάπης.

Απόστολος Βεργής

ΧΡΟΝΙΚΕΣ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΕΙΣ

Δεν υπάρχει δυνατότητα αντιστροφής του πραγματικού χρόνου. Οι όποιες αντιστροφές του χρόνου συμβαίνουν ως αναδρομές ή ως προσομοιώσεις. Γεμάτη με προσομοιώσεις είναι και η ιστορία, της οποίας η υφή είναι αναδρομική και σίγουρα μη παγιωμένη. Ο χρόνος, όμως, δια της σκέψεως κι εντός της συνειδήσεως, ανακυκλώνεται, παίρνοντας άναρχη μορφή και συχνότατα λειτουργώντας συνειδησιακά ως μια υπέρ - δομή, που διαρκώς από - δομεί το σήμερα, βάζοντας μέσα του μπόλικο παρελθόν - χαρακτηριστικό παράδειγμα οι καφενειακές πολιτικές συζητήσεις που αν και αφορούν το παρόν, εμπλουτίζονται με παρελθοντικά στοιχεία (γεγονότα, πρόσωπα, αποφάσεις κ.τ.λ.).

Δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με αντιστροφές του χρόνου, αλλά και με αντανακλάσεις χρονικών στιγμών επάνω σε επόμενες... Μιλάμε, φυσικά, για υπερβατικές καταστάσεις υποκειμενικού τύπου. Ναι, υποκειμενικού, γιατί, το κάθε υποκείμενο αντιστρέφει διαφορετικά τον χρόνο, επιλέγοντας προσωπικές - δικές του στιγμές για να ανακαλεί και να αντανακλά στο "τώρα" του. Μιλάμε, δηλαδή, για την ύπαρξη ενός ακόμη είδους χρόνου: του προσωπικού χρόνου, ή του συνειδησιακού χρόνου, μιας και η συνείδηση είναι η δομή που αποθηκεύει τις στιγμές και τις αντανακλά στις σκέψεις, χρησιμοποιώντας τες ως "τώρα" (εντός των στιγμών εφαρμογής).

Επηρεάζει ο προσωπικός χρόνος της κοινωνίες; Τις επηρεάζει διττά: α) Η κάθε κοινωνία έχει τον δικό της "προσωπικό χρόνο", έχει της δικές της στιγμές που συνηθίζει να αντανακλά στο "τώρα" (εθνικές επέτειοι, ιστορικές στιγμές αναρριχήσεων σε εξουσίες, φυσικά συμβάντα κ.τ.λ.): Π.χ.: η αντανάκλαση των γεγονότων της 21/4/1967 στο χρονικό γίγνεσθαι τη ελληνικής κοινωνίας είναι συχνότατη· το ίδιο και η κατάκτηση της εξουσίας από τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑ. ΣΟ. Κ. στις 18/10/1981... κ.ο.κ. . β) Στον επηρεασμό των κοινωνιών από αντανακλάσεις προσωπικών στιγμών μελών τους στο χρονικό γίγνεσθαι των ιδίων των κοινωνιών, οι οποίες στιγμές λειτουργούνε ως τομές: Π.χ. : η στιγμή της αυτοκτονίας του ποιητή Κώστα Καρυωτάκη για την κοινωνία της Πρέβεζας και η στιγμή που ο Σπύρος Λόύης κέρδιζε τον χρυσό μετάλλιο στον Μαραθώνιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 για την ελληνική κοινωνία κ.τ.λ. ...

Ναι, έχουμε να κάνουμε με ταυτοτικές στιγμές, που καθορίζουν το Είναι προσώπων και κοινωνιών, ακολουθώντας αυτές τις δομές μέχρι τα όρια, μέχρι το τέλος.

Απόστολος Βεργής

Από το το μυθιστόρημά μου: Δανάη

Γρήγορα ξεκίνησαν για το δωμάτιο του ξενοδοχείου, γρήγορα έφτασαν εκεί και γρήγορα (αφού εκείνος πρώτα τήρησε το “τυπικό” του μπάνιου) βρέθηκαν να κάνουν έρωτα – εκείνος με “την ψυχή στο στόμα” απ' το άγχος και εκείνη προσπαθώντας, κατά την διάρκεια της “πράξεως”, να τον καθυστερεί, μπας και προλάβει και γευτεί λιγάκι “γλύκα”, τελειώνοντας ταυτόχρονα την πορεία της στον χώρο της πορνείας. Εκείνος δεν άντεξε και πολύ, τέλειωσε γρήγορα. Ντύθηκε γρήγορα, πλήρωσε γρήγορα και εξαφανίστηκε, αφήνοντάς την μόνη στο κρεβάτι, γυμνή, να μην έχει νιώσει έστω κάτι  από έρωτα στο όμορφο κορμί της.

Τον λυπήθηκε. Κατάλαβε ότι αυτό τον άνθρωπο, κάτι τον βασάνιζε και του 'κανε  αγχώδη τη ζωή: Μπορεί να 'ταν ο γάμος του μια αποτυχία, μπορεί να 'χε προβλήματα με τη δουλειά του. Κι όμως, εξωτερικά έδειχνε μια χαρά άνθρωπος· μόνο που βιάζονταν πολύ για κάποιον λόγο.

Για 'κείνη βιασύνη δεν υπήρχε. Υπήρχε χρόνος αρκετός μέχρι να 'ρθει του γυρισμού η ώρα. Και ήταν μόνη της· εκείνη, το γυμνό της σώμα: ο εαυτός της... Κυλίστηκε πάνω στο άδειο το κρεβάτι, σα να 'ταν μια μικρή παιδούλα. Η τριβή με το σεντόνι του κρεβατιού την έκανε να ανατριχιάσει. Ελεύθερη πια ονειρεύονταν τον έρωτα όπως τον ήθελε, τον έπλαθε όπως τον ήθελε, τον αισθανόταν...

Ακούμπησε με τα χέρια τις θηλές της. Ένιωσε την σκληράδα απ' τις ρώγες της. Μια σκληράδα που κατά την συνεύρεση πιο πριν με τον “πελάτη” δεν είχε προλάβει να γενεί πραγματικότητα. Πια όμως υπήρχε. Υπήρχε και ερεθισμός. Κι αυτό έκανε το δεξί της χέρι να κατέβει προς τα κάτω,... να χαϊδέψει το εφήβαιο της και να οδηγηθεί πάνω και μέσα το ερεθισμένο της αιδοίο. Αισθάνθηκε την προσωπική της υγρασία, αισθάνθηκε το προσωπικό της ξέσπασμα, αισθάνθηκε το φούντωμα της κλειτορίδας της να την οδηγεί κάπου αλλού... Κι όταν τα δυο της δάχτυλα παραβίασαν την είσοδο της ομορφιάς της, είδε να είναι πάνω της, μαζί, και οι τρεις “πελάτες”, να προσπαθούνε να την ικανοποιήσουν και οι τρεις μαζί, να την τυραννούν, να μην τα καταφέρνουν. Μέχρι που είδε στην σκηνή να μπαίνει ο Αλέξανδρος γυμνός· έτσι όπως τον έβλεπε σαν ονειροπολούσε – να μπαίνει και σε μια στιγμή να χάνονται οι άλλοι. Να μπαίνει, να την αγκαλιάζει τρυφερά, να της φιλά όλο το σώμα, να της κάνει έρωτα, να της προσφέρει την αγάπη του, να της προσφέρει σαν μια λύτρωση επάνοδο στα όνειρα τα παιδικά, μέσα απ' έναν οργασμό, έναν οργασμό απόλυτο, γεμάτο με αγάπη, γεμάτο με επιστροφές, γεμάτο αμαρτίες.

Κραύγασε, ένιωσε το χέρι της να είναι μούσκεμα, είχαν βραχεί και τα σεντόνια. Ήταν μία υπέροχη στιγμή, ήταν η πιο υπέροχη στιγμή της. Αλλά και πάλι ήταν μόνη και η στιγμή ήταν μοναχική, σε ένα όνειρό και πάλι, σε μια απόσταση απ' την πραγματική ζωή. Ήτανε όμως δυνατή στιγμή. Ήταν γιατί μέσα από εκείνη την στιγμή, η Δανάη ξεπενούσε τις τρεις ερωτικές στιγμές που είχε ζήσει στην πορνεία. Γιατί, τότε, έκανε κάτι για 'κείνη, για πάρτη της, για τον εαυτό της. Ανολοκλήρωτο μονάχα με την έννοια της έλλειψης, ως οντότητα, του άλλου του μισού, ολοκληρωμένο όμως σαν συνείδηση, κι αυτό, ήταν εκείνη τη στιγμή, για την ίδια, πολύ σημαντικό, γιατί ήταν ο δρόμος της, γιατί ήταν ο εαυτός της...

Απόστολος Βεργής

Από το μυθιστόρημά μου: Δανάη

Βέβαια, κανένας εαυτός δεν έχει όρια. Αργούμε όμως να το καταλάβουμε αυτό. Ο εαυτός είναι μια μάχη διαρκής. Ειν' κάτι που χάνεται και βρίσκεται συνέχεια κι αλλάζει στη στιγμή. Ο εαυτός τα όρια τα ξεπερνάει – όταν τα ξεπερνά, πια δεν υπάρχει. Τότε είναι, που λεν: το τέλος.

Αυτά σκεφτόταν βουρκωμένη, καθώς μετρούσε, ακριβώς, το κλάμα της και τα αποτελέσματά του· κι ενώ στο βλέμμα της το παράπονο είχε πολλαπλασιαστεί και στο μυαλό της στριφογυρίζαν τα αιώνια γιατί: “γιατί σε μένα;”, “γιατί εγώ;” ...

Γιατί: μια λέξη που την λέμε όλοι μας από μικρά παιδιά: ζητώντας εξηγήσεις, για πράγματα διάφορα και απορίες. Την έχουμε πει όλοι μας. Κανένας, μα κανένας δεν ξέφυγε από αυτό τον πειρασμό. Το θέμα είναι προς ποιους την απευθύνουμε, κάθε φορά, αυτή τη λέξη· κι οι τραγωδίες έρχονται σαν δεν μπορούμε να την απευθύνουμε πουθενά, εκτός από εμάς τους ίδιους... Οι τραγωδίες είναι γεμάτες με “γιατί”. Οι τραγωδίες φτιάχνονται από “γιατί”. Τέτοια “γιατί” που δεν μπορεί κανείς να απαντήσει. Τέτοια “γιατί” που μοιράζουνε στη μέση, ακριβώς, το δίκιο και το άδικο, τη μέρα και τη νύχτα.

Ο έρωτας ειν' απ' την φύση του κάτι το τραγικό κι ο “από μηχανής του ο θεός” ειν' η αγάπη. Ο έρωτας έχει εντός του τον θάνατο, σαν αρχικό συστατικό. Αμέτρητα σπερματοζωάρια πεθαίνουνε, κάθε φορά, πάνω στην “πράξη”. Κι η “πράξη” διαρκεί ελάχιστα και η ζωή αυτών καθόλου. Είναι αυτό και μοίρα και μέσα της η τύχη ειν' αυτή που δίνει την ευκαιρία σε ένα και μοναδικό σπερματοζωάριο να επιβιώσει, να πορευτεί και να αντέξει ως την ένωση με το ωάριο για να προκύψει άνθρωπος, για να προκύψει χρόνος. 

Για να προκύψει άνθρωπος, για να προκύψουν άνθρωποι. Άνθρωποι που να μάχονται και να ηγεμονεύουν, άνθρωποι που να προσπαθούν να επιβληθούν, να φτάνουν και στο έγκλημα για κάποιο πάθος τους τρελό, για κάποιο έρωτα τυχαίο, και να μην αρνούνται την υποταγή σε ένστικτα πρωτόγονα, ζωώδη.

Κάποιοι από τους ανθρώπους γυρεύουν στην ζωή τους την αγάπη, ψάχνοντας να εκφράσουν και να εκφραστούν μέσα από αυτή και να την επιβάλλουνε, ως αγαθό, όπως πραγματικά αξίζει. Αυτοί οι κάποιοι είναι που κάνουνε το γένος το ανθρώπινο να ξεχωρίζει... Αγάπη είναι ο καλός θεός, που μάχεται ότι κακό υπάρχει κι είναι η αγάπη, μόνο, που μπορεί την θεία πράξη του έρωτα να την αναβαθμίσει και να την καταστήσει άγια, μες στη ζωή που ζούμε.

Αυτές ήταν οι σκέψεις που συντοφεύαν την Δανάη ολόκληρη εκείνη την ημέρα. Μέχρι που ήλθε η επόμενη, μέχρι που ήλθε το απόγευμα της επομένης μέρας.

Απόστολος Βεργής

Από το μυθιστόρημά μου: Δανάη

Tο “παραμύθι” θα τελείωνε και θα 'πρεπε να ψάξει ή να φτιάξει κάποιο άλλο· μόνη ξανά· μόνη απέναντι στο μέλλον. Ίσως ν' αντάμωνε, κάποια στιγμή, στην καφετέρια του εμπορικού κέντρου που είχε αρχίσει να πηγαίνει τακτικά, τον δημοσιογράφο. Ίσως στον δρόμο της να έβρισκε κάτι καινούριο – ήθελε να 'ναι κάτι εξαιρετικό. Περνώντας το προηγούμενο απόγευμα στο κρεβάτι με τον ηλικιωμένο κι εξουσιαστικό άνδρα, είχε αλλάξει. Κατάλαβε πως έπρεπε να θέτει στόχους στο “τέλειο”, στην ουτοπία. Και, τι είναι στον έρωτα η ουτοπία; Μία φανταστική ερωτική βραδιά, δίχως συνέχεια, ή μία σχέση με τα πάνω και τα κάτω της, μα με πολλή αγάπη; 

Πιθανών για εκείνη η ουτοπία ήτανε ο Αλέξανδρος – για άλλη μια φορά ταξίδεψε ο νους της σ' εκείνον: Θυμήθηκε άλλη της μια παρακολούθηση: Ένα χειμωνιάτικο απόγευμα που τον παρατηρούσε να διαβάζει πίσω απ' το παράθυρό του, έχοντας αναμμένο μοναχά  ένα μικρούλι πορτατίφ. Είχανε μεγαλώσει πλέον και οι δυο. Πηγαίνανε στο λύκειο και βρίσκανε την ολοκλήρωσή τους, ως άνθρωποι, εις την προχωρημένη εφηβεία. 

Τον κοίταζε. Είχανε μεγαλώσει τα μαλλιά του αρκετά κι ήταν στιγμές που μέσα τους χανόντουσαν οι δύο του παλάμες καθώς έκανε προσπάθειες να στηριχθεί – και κάπως να ξεκουραστεί απ' τις πολλές του σκέψεις. Κάποια στιγμή σήκωσε προς τα πάνω το κεφάλι του. 

Η Δανάη αισθάνθηκε πως την κοιτούσε, αισθάνθηκε ότι διασταυρώθηκαν τα βλέμματά τους. Δεν ήταν σίγουρη, το ήθελε όμως πολύ. Ήθελε από κείνον να την δει, να την ανακαλύψει, να της ξεγυμνώσει το σώμα – την ψυχή, να γίνει εραστής της, να γίνει ιδανικό, να γίνει μια κατακτημένη από κείνη ουτοπία. 

Είχε το βλέμμα του κάτι από παράπονο, κάτι από ονειροπόληση, κάτι από σοφία, αλλά, και μια μελαγχολία, που κάπως ανεξήγητα, του έδινε γοητεία πιο πολλή. Αυτό ήταν... Ήταν ερωτευμένη με εκείνον. Ήταν ερωτευμένη και θα έμενε για πάντα... Άραγε να την είχε δει, να την είχε προσέξει; Αυτό το ερώτημα είχε επανέλθει και την βασάνιζε ξανά κι ας είχανε περάσει τόσα χρόνια.

Απόστολος Βεργής

Ελευθερία και κατανάλωση

Ο ορθολογισμός του σήμερα δεν είναι πραγματικά ορθολογισμός αλλά, είναι μια ψυχρή διατύπωση κανόνων, δίχως συναίσθημα, που διακρίνουν ανθρώπινες ομάδες δια της τιμωρίας, γνωρίζοντας καλά την τάση των κοινωνικών ομάδων στο να κάνουν λάθη. Ο ορθολογισμός του σήμερα έχει γίνει σαρκαστικά κι εμμονικά ρεαλιστικός, γεμάτος με κρετινισμό και μπόλικη υποκρισία. Έχουμε να κάνουμε με βαρβαρότητα; Τα διαρκή απόλυτα διλήμματα, οι πιεσμένοι χρόνοι και οι μεγάλες εξαρτήσεις των υποκειμένων από τα αντικείμενα, εκ - βαρβαρίζουν διαρκώς: νοήματα και κοινωνίες - τις σχέσεις των ανθρώπων δηλαδή, με τον περίγυρό τους.

Ο σύγχρονος κόσμος είναι ένας μονόλογος που περιέχει μόνο κατηγορίες προς τον  κάθε έναν και προς κάθε τι. Ταυτόχρονα, ο σύγχρονος κόσμος γυρεύει εναγωνίως λίγη ελευθερία παραπάνω, να αποκτήσει τον χαμένο ανθρωπισμό, να βρει ισορροπίες. Ελευθερία ή βαρβαρότητα: είναι το δίλημμα του σήμερα, που σημαίνει: την απελευθέρωση κάθε ανθρώπου από την ανάγκη της απολύτου εξαρτήσεως από ολοκληρωτικές δομές (βλέπε: κόμμα, δημόσιο, θρησκευτικό δόγμα, συντεχνία κ.τ.λ.) για να επιβιώσει.

Αν η ταύτιση (κοινωνικά) υποκειμένου - αντικειμένου έχει συνδεθεί με τον ολοκληρωτισμό, η εξάρτηση του υποκειμένου από το αντικείμενο οδηγεί σε τάσεις αυτοκτονικές, λόγω ενός πάθους αοράτου που πηγαίνω - έρχεται, σμιλεύοντας την σχιζοφρένεια της υπερβολικής καταναλώσεως των πάντων· εντέλει και του υποκειμένου.

Η ανάπτυξη (από τα κάτω) του καπιταλισμού βασίζεται στην δημιουργία ονείρων και στην, δι αυτών, παράσυρση των μαζών στην υπέρ - κατανάλωση, σε μέγεθος του φτάνει ως την κρίση - ως την καταστροφή. Γιαυτό, δεν φταίει η ελευθερία - για να δημιουργηθεί κατανάλωση χρειάζεται χειραγώγηση των μαζών και η καθοδήγηση των μελών αυτών στο να καταναλώνουν: σε εποχές ειρήνης αυτό το αναλαμβάνει η διαφήμιση και σε καιρό πολέμου (και τότε υπάρχει κατανάλωση - αυτή: των όπλων και του ανθρώπινου δυναμικού) η προπαγάνδα.

Η ελευθερία περιέχει και την ελευθερία της επιλογής· και την δυνατότητα ακολουθίας που δίδεται στο υποκείμενο· αυτό προ - υποθέτει: παιδεία και ανάπτυξη της αυτονόμου σκέψεως κάθε ανθρώπου. Είναι δύσκολο πράγμα η ελευθερία, και δεν είναι κάτι το συμβολικό που το επικαλούνται κάποιοι για να κρυφτούνε στην πραγματικότητα  πίσω από αυτό, συνεχίζοντας, ταυτόχρονα, να διατηρούν τις υποκριτικές τους θέσεις, αλλά: οι αξίες μας, οι επιλογές μας, η ίδια η ζωή.

Απόστολος Βεργής