Aπέναντι από τους όχλους βρίσκεται η ελευθερία

Απέναντι από τους όχλους βρίσκεται η ελευθερία

Αυτό που δείχνει να είναι καλό δεν είναι πάντοτε καλό. Η απόκρυψη του κακού μέσα στο καλό ειν' κάτι το συνηθισμένο. Οι λαϊκιστές και οι managers το γνωρίζουν και το έχουν σαν αρχή ενώ οι ακόλουθοι δεν το καταλαβαίνουν. Είναι ένα διαρκές παιχνίδι που παίζεται ανάμεσα στο προφανές και στην ουσία. Το ότι δε, οι όχλοι ακολουθούν τα προφανή, κάνει τους λαϊκιστές και τους managers να τους αναζητούν μα και να τους κατασκευάζουν.

Κατασκευάζονται οι όχλοι; - Συχνότατα ναι και μάλιστα πολύ εύκολα. Η μαζο-ψυχολογία, η βουλιμία των μαζών για ασφάλεια, για βόλεμα, για ευκολία, για λίγη εξουσία, για κάμποση κυριαρχία, είναι κάποια ανθρώπινα συστατικά που στα χέρια ικανών διαχειριστών γίνονται εργαλεία και πεδία βολής λαϊκιστικών συνθημάτων, ψευτο-ιδεών, ψευτο-ιδανικών, σκέψεων που αφορούν διαχωρισμούς, που οδηγούν τις μάζες στην ολοποιημένη πίστη, στον φανατισμό, στην μη κριτική (ή στην μονόπλευρη κριτική), στην όξυνση κι εντέλει στην συγκέντρωση πολλών προσώπων σε ένα λάθος.

Μόνο η ελευθερία, η κριτική σκέψη και ο διαρκείς αναζητήσεις στέκονται απέναντι από τις διαδικασίες της οχλο-δημιουργίας. Η ύπαρξη δε, ορίων στην σκέψη και στην ανάλυση, είναι που διακρίνει τον κριτικά σκεπτόμενο άνθρωπο από τον άνθρωπο των όχλων: Δεν υπάρχει περίπτωση άνθρωπος "ανοικτής" σκέψεως να αποδεχτεί "τοις μετρητοίς": μια ιδέα, μια λύση, μια θέση, ένα κάτι, πριν το περάσει μέσα από τα φίλτρα: των σκέψεων, των γνώσεων, των εμπειριών του, ζυγίζοντας, εντοπίζοντας τα σωστά, εντοπίζοντας τα ύποπτα, εντοπίζοντας και τις αδυναμίες, μη δεχόμενος ιδανικά μοντέλα αλλά μόνο: διαρκείς βελτιωτικές διαδικασίες. Αντιστοίχως, δεν υπάρχει περίπτωση ένας άνθρωπος των όχλων να μπει σε διαδικασίες βαθιάς σκέψεως, αποδεχόμενος τις έτοιμες ιδέες, λύσεις κτλ που του προσφέρονται, ακολουθώντας τελικά: θεσμούς, ηγέτες, εξουσίες ως και "μέχρι θανάτου". Χαρακτηριστικό παράδειγμα: οι οχλικοί - ναζί άνθρωποι της Γερμανίας των δεκαετιών 30 και 40 και η αυτόματη αποδοχή από αυτούς: ιδεών, θέσεων και λύσεων προερχομένων από το εθνικο-σοσιαλιστικό κόμμα· ακόμα και της "τελικής λύσεως" και τα κρεματόρια που την ακολούθησαν - εντέλει, όμως, και στην μαζική πτώση ολόκληρης της ίδιας τους της κοινωνίας, όταν ο κόκκινος στρατός βρέθηκε μέσα στο Βερολίνο.

Ούτε τα ιδανικά έχουνε όρια, ούτε και η εξέλιξη του κόσμου. Χρειάζεται μια διαρκή αυτο-υπέρβαση ο κάθε άνθρωπος για να βρίσκεται κάθε φορά στην πρέπουσα για εκείνον θέση και να παράγει σοφία και ανατροπές - ουδείς οχλικός άνθρωπος μπορεί να ξεκινήσει μία συστημική ανατροπή, γιατί, απλούστατα, είν ' αλλοτριωμένος.

Κάτι ακόμα που ξεχωρίζει τον κριτικά σκεπτόμενο άνθρωπο από τον άνθρωπο των όχλων είναι η διάρκεια. Η διάρκεια των κριτικών διαδικασιών δεν έχει όρια κι αυτές ανανεώνονται μέσα απ' τα κενά που βρίσκουν (κάθε φορά) σ' αυτό που ονομάζεται αλήθεια - εκεί επανα - κινητοποιούνται παράγοντας προόδους.

Τελικά τα πάντα γίνονται για την πρόοδο. Το γεγονός ότι υπάρχουν και δομές, κάθε φορά, που δεν επιθυμούν (συνήθως λόγω του ότι χάνονται συγκεκριμένα οφέλη από ομάδες προνομιούχων πληθυσμών) επιβεβαιώνει την ανάγκη για εγρήγορση της κριτικής και της (δι αυτής) αξιολογήσεως των πάντων, με τρόπους που να πηγάζουν από την ελευθερία και που να οδηγούν ξανά σ' αυτή, παρακάμπτοντας: απαγορεύσεις, επηρεασμούς και μαζικές χειραγωγήσεις.

Απόστολος Βεργής

Από το μυθιστόρημά μου: Δανάη

Από το μυθιστόρημά μου: Δανάη

Έπεσε πάνω του ξανά. Τον άφησε να παίζει με τον ένα  της μαστό σα να τανε μωράκι. Κείνη την ώρα ο εσωτερικός της κόσμος ήτανε μόνο ηδονή: Το μοβ, το ροζ, το θαλασσί, οι τρεις ευθείες των ακμών του δωματίου, οι τάσεις προς την στιγμή του οργασμού, η ρώγα της που είχε ξανανθίσει: Ένας μεγάλος ουρανός γεμάτος με πολύχρωμα μπαλόνια: Αυτός ήταν ο ιδανικός της κόσμος. Μέσα σε ένα τέτοιο κόσμο θα ήθελε να ζει. Να ζει, να βιώνει τις αισθήσεις της, να πλάθει την ψυχή της.

Απόστολος Βεργής

Πρόποση

-Πρόποση -

Αποφάσισα να παίξω με τον χρόνο.
Οι διαστάσεις του είναι απατηλές.
Δεν το καταλαβαίνεις και η ώρα φτάνει,
πριν να προλάβεις να μετρήσεις αριθμούς,
πριν να προλάβεις ν' αντικρίσεις
την αλήθεια.

Το γκιούλ μπρισίμι με λησμόνησε.
Περπάτησα ως την Αφρική,
περπάτησα ως τις πυραμίδες,
απέρριψα τις προσφορές του αρχικού θιάσου,
ταπείνωσα τον Είναι
μιας ξακουστής - μεγάλης μάγισσας,
έσπασα το σπαθί ενός σπουδαίου μονομάχου.

Πολιτιστικές εκδηλώσεις, νευρικές δηλώσεις,
χώροι με τραπεζοκαθίσματα
σε δρόμους δίχως τέρμα.
Πιστεύω στην δύναμη της Αμοργού,
τρίβω τα μάτια μου
μην θέλοντας να κλαίω.

After midnight θ' αρχίσει να χιονίζει,
κάνω την πρόποση και περιμένω:
κλείνω το φως, μετρώ τις αστραπές.

Απόστολος Βεργής

Οι κοινωνίες και η αυτοβελτίωση των μελών τους

Οι κοινωνίες και η αυτοβελτίωση των μελών τους

Oι "γνώσεις για τις γνώσεις" και οι "τέχνες για τις τέχνες" αποτελούν δύο θανάσιμες παγίδες για τον σύγχρονο πολιτισμό. Οι αυτοπεριορισμοί ερχόμενοι από μέσα προς τα έξω, απομονώνουν τα αποτελέσματα, αποστερώντας τα ακόμα και από τα υποκείμενα που τα παράγουν: ιδέες, ανακαλύψεις, σοφία, ομορφιά, δεν κάνουνε τους κύκλους τους, αφήνοντας τις κοινωνίες και τα άτομα που τις αποτελούν να βιώνουν τις υπάρξεις τους εντός κενών πεδίων.

Οι γνώσεις και οι τέχνες είναι αγαθά και αφορούν τον επέκεινα των ιδίων χώρο· ειδικά για τις κοινωνίες ο ρόλος τους είναι ζωτικός, γιατί είναι παράγοντες που μαζί με την σκέψη, διαμορφώνουν, με την σωστή τους χρήση: κοινωνίες σταθερές και ευνομούμενες ενώ η λάθος χρήση τους οδηγεί: στην (με την κακή έννοια) αναρχία, στην διάλυση, στην πτώση.

Ο σύγχρονος σκεπτόμενος άνθρωπος πρέπει να θέλγεται από το να μαθαίνει, από το να δημιουργεί, απ' το να εξελίσσεται, βελτιώνοντας διαρκώς την ύπαρξή του, με προστιθέμενη αξία σε αυτή να είναι ένα σύνολο από κομμάτια αρετής, καλής γνώσης και αισθητικής, , με στόχο καθημερινά αποτελέσματα και προσωπικές επιτυχίες που να ανοίγονται στις κοινωνίες, βελτιώνοντας κι αυτές.

Η κατάκτηση όλων των παραπάνω, εντέλει, εάν δεν συνδυάζεται με προσωπική ανάταση, με την καλαισθησία, με το πνεύμα της αρετής και με το πνεύμα της ειρήνης, πάει χαμένη· κι ολόκληρες, τότε, κοινωνίες οδηγούνται μαζικά στο να παράγουν: σχολές μονομάχων, κάτεργα, Τρεμπλίγκες, Γκουαντάναμο, Γκουλάγκ και Μακρονήσια. Και, βέβαια, το ουσιώδες βρίσκεται στους ρόλους της εφαρμογής και των ερμηνειών - ειδικά όταν μιλάμε για τις τέχνες και για την ερμηνεία των έργων που προκύπτουν από αυτές, είναι τεράστια θέματα: το ποιος ερμηνεύει, με ποια κριτήρια, με ποιους σκοπούς, με ποια όρια...

Στα παραπάνω, οι απαντήσεις δίνονται εντός των κοινωνιών από τις ίδιες, ακριβώς, τις κοινωνίες. Αυτή είναι μια από τις μεγαλύτερες αδυναμίες των κοινωνιών, που λόγω της κατασκευής τους, εμφανίζεται επάνω τους, κατά καιρούς: ταύτιση υποκειμένου και αντικειμένου, υποβαθμίζοντας (σ' αυτές τις περιπτώσεις) τον ρόλο της κριτικής (και της αυτοκριτικής)· ειδικά δε, όταν συμβαίνει, κοινωνίες χειραγωγούμενες να παρασέρνονται, σημαίνει εκτροπή και βαρβαρότητα, σημαίνει διαδικασία ολοκληρωτισμού, δια της κοινής συνειδήσεως, της υπό - αναπτύξεως, των αντανακλαστικών μηχανισμών και του μιμητισμού.

Η επάνοδος ξεκινά από το κάθε άτομο ξεχωριστά και από την ανάπτυξη της κριτικής του λειτουργίας. Η αυτό - βελτίωση είναι μια επανάσταση που πρέπει να την αποζητούμε (ο καθένας για τον εαυτό του) όλοι μας - αν είναι δυνατόν να ξεκινάμε διαρκώς από κάποιο μηδέν και να αλλάζουμε με γνώμονα την καλή προσωπική αισθητική και τις διαχρονικές αξίες, όπως αυτές θεσμίστηκαν από τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό, από τον διαφωτισμό και από τους κανόνες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Επέκεινα βρίσκεται ο κόσμος... Αλλάζοντας τα μέλη που τον αποτελούν, μπορεί κάποτε και αυτός ν' αλλάξει.

Απόστολος Βεργής

Από το μυθιστόρημα μου: Δανάη

Από το μυθοστόρημά μου: Δανάη

Του σέρβιρε τον καφέ. Ύστερα πήγε και κάθισε στην πολυθρόνα που ήταν ακριβώς απέναντί του. Τον κοίταζε που έπινε τον καφέ του γουλιά - γουλιά. Έδειχνε κουρασμένος. Όχι σωματικά, μα πνευματικά, ίσως και ψυχικά. Τον κοίταζε  και προσπαθούσε να  τον ψυχολογήσει, απ' τις κινήσεις του, από τους μορφασμούς του, από τα μάτια του... Προσπαθούσε να τον καταλάβει, να δει και πίσω απ' την αφηρημένη του ματιά το τι κρυβόταν.

“Δείχνεις κουρασμένος”, του είπε. Ο Σωκράτης για λιγάκι συνέχισε να ασχολείται με τον καφέ που έπινε. Μετά, κάρφωσε τα μάτια του επάνω στην Δανάη. Κούνησε το κεφάλι του πάνω - κάτω, επιβεβαιώνοντάς την. “Ναι, ετοιμάζω την μεταπτυχιακή της εργασία και δουλεύω αρκετά αυτή την εποχή”, της απάντησε. “Είναι κι αυτός ένας από τους λόγους που δεν πας στις συνελεύσεις;”, ρώτησε η Δανάη, ρίχνοντάς του ταυτόχρονα πάνω του μια ματιά γεμάτη ειρωνεία...

Δεν ήταν κανένας ηλίθιος ο Σωκράτης για να μην καταλάβαινε εκείνη την ειρωνική μα και ταυτόχρονα προκλητική στάση, απέναντί του, της Δανάης. Η στάση αυτή, μάλιστα, τον εκνεύρισε λιγάκι. “ Όχι βέβαια! Αποφεύγω τις πολλές παρουσίες μου στις συνελεύσεις, γιατί πιστεύω ότι φθείρουν με τις επαναλήψεις την ουσία της υπάρξεώς τους. Γιαυτό υπάρχουν και τα λεγόμενα 'όργανα' και στα πανεπιστήμια μα και παντού, σε κάθε κοινωνία που θέλει να την ονομάζουν ευνομούμενη μα και να είναι. Η Μαρία μετέχει στα 'όργανα' καθώς έχει εκλεγεί ενώ εγώ όχι. Είναι επιλογή μου η μη παραπάνω συμμετοχή και την υπερασπίζομαι. Όσο για την εργασία μου, εκείνη αφορά τον ρόλο μέσα σε κάθε συλλογικότητα των αυτεξούσιων ατόμων - την διαχείριση και την αυτονομία τους. Σαφώς και αφορά τον τρόπο που λειτουργούν οι συνελεύσεις και τα συμβούλια αυτά - πια βλέπω αυτές τις λειτουργίες κριτικά και για να το πετύχω προσπαθώ να κρατώ μία απόσταση από τα γεγονότα· είναι κι αυτός ένας ακόμη λόγος που απέχω”.

Μονολόγησε για λίγο. Ο τόνος της φωνής του φανέρωνε μια ένταση κυρίως εσωτερική που προέρχονταν, ίσως απ' την αγάπη του για την επιστήμη της κοινωνιολογίας, ίσως απ' τα προβλήματα που έβλεπε να υπάρχουνε στην καθημερινότητα των συνανθρώπων του, ίσως και στα προβλήματα της σχέσης του με την Μαρία.

Η Δανάη το κατάλαβε αμέσως. Κατάλαβε την ευαισθησία αυτού του νεαρού ανθρώπου κι αισθάνθηκε κάπως άσχημα που του 'χε συμπεριφερθεί ειρωνικά. Σώπασε. Μετάνοιωσε. Κατέβασε το κεφάλι της. Ο Σωκράτης το κατάλαβε. Δεν ήθελε να την βλέπει να ειν'  σε θέση δύσκολη. Άλλωστε, είχε αρχίσει να την συμπαθεί, ήδη, από την προηγούμενη φορά που είχανε βρεθεί, στο πάρτι της Μαρίας. “Υπάρχει άλλος καφές”, την ρώτησε. Εκείνη σήκωσε το κεφάλι της. Στο μισοσκόταδο, πίστευε ότι εκείνος δεν θα έβλεπε τα μάτια της που ήτανε υγρά. “Υπάρχει... Υπάρχει και καφές, υπάρχει και μουσακάς, αν ήθελες και κάτι για να φας”, του απάντησε.

“Ευχαριστώ! Μια κούπα με καφέ μονάχα”, της απάντησε. Την είδε να σηκώνεται και μ' ένα πανάλαφρο περπάτημα, να πηγαίνει στην κουζίνα. Πριν λίγες στιγμές, όταν εκείνη είχε σηκώσει το κεφάλι της, είχε παρατηρήσει τα μάτια της που γυάλιζαν και ήτανε υγρά· είχε καταλάβει ότι στα έγκατα της ψυχής εκείνης της γυναίκας, κάτι έβραζε, κάτι, που την προέλευσή του δεν μπορούσε να την εντοπίσει, μα καταλάβαινε ότι υπήρχε και την έκαιγε και την έκανε να είναι αναστατωμένη: Ίσως η μοναξιά, ίσως ο άνδρας της, ίσως οι σχέσεις της με τα παιδιά της· ίσως όλα αυτά μαζί, ίσως κι ακόμα κάτι· κάτι πολύ προσωπικό, κάτι συνδεδεμένο με την ύπαρξή της.

Κοιτάζοντας τους γοφούς της να ανεβοκατεβαίνουν κάτω από το νυχτικάκι της το ελαφρύ, καθώς εκείνη επέστρεφε στο σαλόνι κρατώντας στο 'να χέρι της την κούπα με τον καφέ για να του τον σερβίρει, εκείνος ένιωσε στην ατμόσφαιρα να υπάρχει κάποιου είδους ερωτισμός. Καθώς εκείνη έσκυψε για να ακουμπήσει εμπρός του τον καφέ, την παρατήρησε καλύτερα. Είχε μπροστά του ένα πλάσμα ποθητό και μελαγχολικό αντάμα. Την μια στιγμή την έβλεπε σαν μια γυναίκα - όνειρο, την άλλη σαν αγρίμι φοβισμένο: σαν μία γάτα που τη μια νομίζεις πως ειν' έτοιμη να σου επιτεθεί και την επόμενη στιγμή την νιώθεις να τρίβεται στα πόδια σου ζητώντας προστασία.

Μπορεί να ήταν όντως έτσι.  Πιο κοντά, όμως, τους έφερε μία κίνηση που έκανε η Δανάη: αντί να πάει και να ανάψει το φως, έφερε στο τραπεζάκι και άναψε δυο κεριά. Αυτή της η κίνηση πρόσθεσε στην ατμόσφαιρα κι άλλο ερωτισμό

Την ευχαρίστησε. Πήρε στα χέρια του την κούπα με τον καφέ και άρχισε να πίνει. Η Δανάη τον παρακολουθούσε. Στο μυαλό της ήλθε η αγκαλιά που της είχε δώσει καθώς χόρευαν στο πάρτι της Μαρίας· ήλθε η αίσθηση από τα δάκτυλά του που ακουμπούσανε και σέρνονταν επάνω στην σπονδυλική της στήλη . Είχε ανατριχιάσει - ήτανε το αγόρι της κόρης της, ήταν και αρκετά μικρότερός. Μάζεψε τα πόδια της πάνω στην πολυθρόνα που καθόταν. Από τη μια ήθελε να τον αγκάλιαζε και να τον γέμιζε με φιλιά, να γίνει ταυτοχρόνως για εκείνον μία μητέρα δεύτερη μα και μια ερωμένη, γνωρίζοντας πως η κόρη της δεν θα του έδινε ποτέ την πρέπουσα στοργή, αυτή που ολοκληρώνει μία σχέση. Από την άλλη όμως, χρειάζονταν δύναμη τεράστια για να ξεπεράσει τα ταμπού που μέσα της υπήρχαν.

Η Δανάη την καταλάβαινε την μοναξιά εκείνου του παιδιού και την συνέκρινε με την δικιά της: την μοναξιά της, την ζωή της που κινούνταν ανάμεσα σε απουσίες, τις ονειροπολήσεις, την τόλμη και την ατολμία της μαζί, την καθυστερημένη την ζωή της... 

Τράβηξε τα μαλλιά της προς τα πίσω. Ανάσανε βαθιά. Τέντωσε ύστερα τα χέρια της προσπαθώντας να ξεμουδιάσει. “Αν πεινάς, μην ντρέπεσαι μα μου το πεις, σου είπα πως υπάρχει νόστιμος μουσακάς μες στο ψυγείο”, του είπε. Ο Σωκράτης χαμογέλασε και της επιβεβαίωσε πως δεν πεινούσε, ψάχνοντας μες στο ημίφως από το δωμάτιο, μα βρει το βλέμμα της, να βρει το πρόσωπό της. “Πάντοτε έτσι ήσυχα είναι εδώ;”, την ρώτησε. Η Δανάη χαμογέλασε: “Εκτός απ' τις φορές που κάνει πάρτι η Μαρία”, του απάτησε. “Ε, δεν κάνει και συχνά”, επανήλθε ο Σωκράτης. 

Την έκανε να γελάσει. Την έκανε, ουσιαστικά, να παραδεχτεί , εμμέσως, ότι η ζωή της κινούνταν μέσα στην μοναξιά. Τότε εκείνος σηκώθηκε και πήγε κοντά της. Άρχισε να την τρίβει τους ώμους πάνω από το νυχτικό, προσπαθώντας να την ξεκουράσει· κι εκείνη του αφέθηκε, έχοντας μέσα της ανάγκη κάτι τέτοιο. Κόλλησε πάνω του. Ανάμεσά τους υπήρχανε μονάχα ρούχα: τα ρούχα του και το βαμβακερό το ύφασμα απ' το κοντό της νυχτικάκι.

Έκανε λίγο πίσω. Τέντωσε το κορμί της προς τα πάνω. Σήκωσε το δεξί της χέρι. Του χάιδεψε το μάγουλο. “ Είσαι καλό παιδί”, του είπε. Ύστερα έσμιξα ν τα στόματά τους, ταυτόχρονα με την δημιουργία μιας συνθέσεως από χάδια και αγκαλιές και από κάποια δάκρυα που έδειχναν συμπάθεια και πάθος. “Όχι τώρα, όχι εδώ”, του είπε σαν εκείνος αρχίνησε να της φιλά, επάνω από το νυχτικό, το στήθος. “Ναι, όχι εδώ, όχι τώρα”, επανέλαβε κι εκείνος, δίνοντάς της ένα τελευταίο υγρό φιλί.

Ύστερα σηκώθηκε και πήγε προς την μπαλκονόπορτα. Τον ακολούθησε κι εκείνη. Στάθηκε από πίσω του και τον αγκάλιασε. Ακούμπησε το κεφάλι της στην πλάτη του. Έκλεισε τα υγρά της μάτια. Στην αγκαλιά της ήταν εκείνος, ήταν και ο Αλέξανδρος, ήταν κι ολάκερή της η ζωή: Η ζωή που 'χε ονειρευτεί, η ζωή που δεν την έζησε ποτέ της. Ήθελε να μιλήσει· από το στόμα της δεν έβγαινε μιλιά. Μέχρι που γύρισε και την αγκάλιασε και κείνος. “Δεν ήταν λάθος”, της ψιθύρισε. “Ήτανε υπερβολικά πραγματικό - ειν' υπερβολικά πραγματικό, και η συνέχειά του, αν θα υπάρξει, ειν ' ένα θέμα της ζωής μας. Την αγαπώ, όμως, την Μαρία και να την αγαπώ θα συνεχίσω...”. “Να την αγαπάς την Μαρία. Να την αγαπάς πραγματικά. Να την αγαπάς πάρα πολύ ... -  εγώ ειμ' άλλο... Αν μετά το σημερινό υπάρξει κάποια συνέχεια, το ξέρει μόνο η ζωή μας και να το δείξει, μόνο αυτή υπάρχει που μπορεί”, του είπε και κινήθηκε προς τα πίσω, χαρίζοντάς του ένα χαμόγελο όλο μελαγχολία.

Τον συνόδεψε μέχρι την εξώπορτα. Έμεινε εκεί μέχρι που εκείνος χάθηκε στην σκοτεινιά του διαδρόμου. Όταν γύρισε στο σαλόνι, χάθηκε και εκείνη. Χάθηκε στον λαβύρινθο της μοναχικής της,  τής ζωής.Το δωμάτιο φωτίζονταν μόνο από τα δυο κεριά. Κοίταζε τις φλογίτσες τους, ένιωθε απ' την όψη τους εξαρτημένη. Ότι υπόλοιπο υπήρχε γύρω της, το 'χε σκεπάσει το σκοτάδι. Είχε καθίσει στον καναπέ και κοίταζε τις δυο φλογίτσες που τρεμοπαίζανε και άλλαζαν συνέχεια τα σχήματά τους, μοιάζοντας με μικρά φαντασματάκια.

Όντως, η συνέχεια των όσων είχε ζήσει εκείνο το απόγευμα ήτανε θέμα της ζωής της - ήτανε θέμα της ζωής, όπως και κάθε τι που βρίσκεται στο μέλλον.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

ΑΠΟ ΤΟ ΕΝ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΑΠΟ ΤΟ ΕΝ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Το πεδίο που ονομάζεται κόσμος, δεν είναι κάτι μονοσήμαντο, δεν είναι κάτι αδιαίρετο, δεν είναι κάτι ομοιογενές, δεν είναι κάτι διαρκές. Ο διαχωρισμός και η διαφοροποίηση είναι δυο διαρκείς και κοινωνικά δομικές διαδικασίες -  ο διαχωρισμός και η διαφοροποίηση, όχι μόνο των όντων, αλλά και των εννοιών, των φαινομένων και του λεγόμενου: "αγνώστου - υπερφυσικού". Η διαφοροποιημένη υφή του κόσμου μας, παράγει πράξεις και αντιλήψεις διαφορετικές - παράγοντας τον υποκειμενισμό και την δημιουργία των σημασιών στην γλώσσα, στον (δι αυτής) λόγο, στα αποτελέσματα. Συμπέρασμα: μετά από την διεύρυνση των σημασιών, δεν υπάρχει, ούτε "όλον", ούτε "απόλυτο", ούτε μονάχα "ένας δρόμος" που να οδηγεί στο μέλλον (όπου μέλλον: και χρόνος μα και χώρος).

Οι κοινωνίες αποτελούνται από μοναδικότητες - χρηστικά αυτές ομαδοποιούνται με βάση κοινά τους τα μακρο - χαρακτηριστικό. Η μη ύπαρξη του απολύτου σχετικοποιεί τις μοναδικότητες δια των μεταξύ των σχέσεων - αυτές οι σχέσεις είναι που παράγουν τις αντιδράσεις σαν γίνονται προσπάθειες ολοποιήσεων· ξεκινώντας από το εν, για να οδηγηθούν τελικά στην επανάσταση - που δεν είναι απαραίτητο να είναι "πολεμική", αλλά μπορεί να είναι και αόρατη (βλέπε: επανάσταση υψηλής τεχνολογίας).

Σκεπτόμενοι ξεφεύγουμε από την φυσική μας (ζωώδη) υφή. Σκεπτόμενοι γινόμαστε άνθρωποι (παράφραση Ντε Καρτ). Σκεπτόμενοι μαθαίνουμε να έχουμε και απαιτήσεις - δεν είναι τυχαίο ότι οι ολοκληρωτισμοί πυροβολούν την σκέψη και: "στόχος είναι το μυαλό" (Κ. Γώγου). Οι απαιτήσεις που αφορούν την ποιότητα της βασικής ζωής είναι οι πλέον δίκαιες απαιτήσεις - μαραζώνοντας οι ποιοτικές απολαβές των μελών από τις κοινωνίες, δημιουργούνται προϋποθέσεις εξεγέρσεων και ξεκινούν ζυμώσεις.

Οι επαναστάσεις ξεκινούν απ' το μυαλό - από την σκέψη. Ξεκινούν από την δημιουργία του: "τι θέλουμε να αλλάξουμε", αρχίζοντας από τον κάθε ένα σκεπτόμενο άνθρωπο και έπειτα ανοίγονται, συνθετικά, στις κοινωνίες. Το: "τι θέλουμε να αλλάξουμε" αποτελεί την ταυτότητα κάθε επαναστάσεως - η αδυναμία αναπτύξεως του: "τι θέλουμε να αλλάξουμε", αποδυναμώνει το Είναι της επαναστάσεως και της ορμής που πρέπει αν υπάρξει για να παραχθεί, εντέλει, αποτέλεσμα.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ