ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΊΑ ΛΑΡΟΥΣ

ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΊΑ ΛΑΡΟΥΣ

Αν η αγάπη είναι χρυσός, ο έρωτας είναι το μεγαλύτερο του κόσμου το γεφύρι.

Άκουσε από μακριά ένα χλιμίντρισμα αλόγου:

"Άλλος ένας μοντέρνος γάμος θα γενεί", σκέφτηκε

κι αμέσως ακούστηκαν οι δέκα μπαλωθιές

που μοιάζαν με τις νότες του πολέμου.

Κι εκείνη άφωνη, αδιάφορη, ξεθυμασμένη

γύρναγε τις σελίδες συνεχώς

του πρώτου τόμου της τεράστιας, παλιάς εγκυκλοπαιδείας Λαρούς.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΜΑΘΗΤΙΚΑ ΤΕΤΡΑΔΙΑ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

ΛΟΓΙΑ ΤΡΕΛΟΥ

ΛΟΓΙΑ ΤΡΕΛΟΥ

Χάνοντας παίζω και γελώ, χάνοντας καμαρώνω

που 'μαι με τους αδύνατους, που ξέρουν να νικάνε

γιατί η πίστη στους αγρούς είναι μικρό ταξίδι

και τα χωρία εις το βουνό, γελούν τα καλοκαίρια.

Κι αν σου φερθούνε ποταπά, βούτηξε στο ποτάμι

κι αν σου φερθούνε όμορφα, πες τους ένα τραγούδι

από αυτά που γράφονται και τραγουδιούνται λίγο

που λεν αλήθειες που πονούν, ανθρώπους και φεγγάρια.

Χάνοντας παίζω και γελώ, κι είναι γιορτής ημέρα

μία σαν όλες με φωτιά, με νήμα και ασβέστη

στην πόλη της ανηφοριάς, στην θάλασσα την μαύρη

που 'ναι τα σύννεφα ανθοί, και τα πουλιά σφενδόνες.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΜΑΘΗΤΙΚΑ ΤΕΤΡΑΔΙΑ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

ΑΛΜΠΑΤΡΟΣ

ΑΛΜΠΑΤΡΟΣ

Στον θάλαμο ο θερμαστής, φτιαρίζει άσπρες στάχτες

και ο καπνός στον ουρανό, μοιάζει θαλασσοπούλι

που 'χει φτερούγες ανοικτές και στα ψηλά πετάει

έχοντας κλάψει για το χθες, ψάχνοντας για τον νότο.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΤΡΙΛΟΓΙΑ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

ΟΤΑΝ ΓΥΡΙΣΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ

ΟΤΑΝ ΓΥΡΙΣΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ

Για εν' απλό "δόξα πατρί", για μία παραλία

χτυπιούνται τα καμπαναριά, με τα μικρά χταπόδια

χτυπιούνται και φιλιώνονται και γράφουν στην αγάπη

αλατισμένα γράμματα, με γεύση από Αιγαίο.

Στα δίστρατα, στα τρίστρατα, καράβια αρμενίζουν

και στην αυλή και στο γιαλό τρία παιδιά γελάνε

με του παλιάτσου τη μορφή, που παίζει με τις μπάλες

που 'χουνε χρώματα πολλά και μοιάζουν μ΄ευλογία.

Τόση, που ζήλεψ' ο Πασάς και έχτισε τα τείχη

κι οι άνθρωποι κοιμήθηκαν κι οι χρόνοι τεντωθήκαν

μέχρι που γύρισ' ο Χριστός κι άλλαξε τους κανόνες

φέρνοντας τόξα τ' ουρανού κι αγάπης περιστέρια.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΜΑΘΗΤΙΚΑ ΤΕΤΡΑΔΙΑ

ΑΠΟΣΤΟΛΣΟ ΒΕΡΓΗΣ

ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ

ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ

Ηλιακό φως, κίτρινο, μετρημένο

βγαλμένο μες από την ζωή των μεγάλων διαταγών.

Τα καράβια ειν' μακριά - έχουνε φύγει

ο τερματισμός είναι μία αφέλεια - ένα σημάδι

από κάρβουνο, σ' ασβεστωμένο τοίχο.

Η Αγαθή παίζει με την παλιά της κούκλα

είναι το καλοκαίρι νικητής

το χάδι της βρίσκει αντικείμενο -

έναν τελείως μεταξένιο κόσμο αποχής.

Το παράθυρό της είναι ορθάνοικτο

τα καστανά της μάτια φτιάχνουνε την φωτιά -

διδάσκονται όλα τα άλλα

θρηνούνται όλοι οι νεκροί·

όλα τριγύρω ψάχνουνε να βρουν λίγο σκοτάδι·

για να προδώσουν, για να ματώσουν, για να αναπαυθούν.

Τα αυτοκίνητα ταλαιπωρούν τν λεωφόρο

τα βλέμματα τσακίζονται στο μπλε

τα μάτια της καταδικάζουνε τα γεγονότα·

ο ουρανός απέραντος, μιλά για στρατολόγους.

Το αστέρι της ψηλά στον ουρανό

ειν' αρκετά μικρό ακόμη -

οι φαντάροι, συνεχίζουνε τις μέρες να μετρούν

οι ταχυδρόμοι φέρνουν τα γράμματα

έστω και καθυστερημένα.

Τα περιστέρια είναι εκπρόσωποι του χρόνου·

μαύρα: χρόνος ελάχιστος κι ανάγκη

λευκά: χρόνος πολύς κι ελπίδα.

Κρύβονται στα μπαλκόνια και αυτά

και περιμένουνε να ρθει και να περάσει

η καταιγίδα.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΜΑΘΗΤΙΚΑ ΤΕΤΡΑΔΙΑ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Η ΔΙΑΡΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Η ΔΙΑΡΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Μυρωδιά από καπνό που καίγεται - όχι δεν ειν' τσιγάρο

στα διπλανά τραπέζια, σαν να 'χουν μαζευτεί πολλοί.

Η ελευθερία μου είναι τ' αστέρια που θα βγουν

πατρίδα μου είναι ο άνεμος, που πνέει

συνείδησή μου είναι η αγάπη -

το πρόσωπό της, ειν' το φεγγάρι, που θα βγεί.

Ο γλάρος, το ανορμήνευτο πουλί, μου γνέφει να περάσω

τα αυτοκίνητα, δεν επαρκούν για ν' αποδείξουν μιαν αξία.

Ένα κρασοπότηρο αδειανό και ένα πιάτο άδειο

στέλνουν μηνύματα συστήματος απεγνωσμένα -

όμως είμαι ελεύθερος και επιλέγω: ΕΛΕΥΘΕΡΊΑ

όμως είμαι Θεός και επιλέγω: ΜΟΝΑΞΙΑ -

σαν να ταυτίζονται αυτές οι λέξεις τελευταία...

Είναι όπως το κάποτε, που μοιάζει με το τώρα

ειν' σαν τις μέρες που θα ρθουν και τις μεγάλες νύχτες.

Προορισμός μου: τα όρια του πάθους.

Όραμά μου: η γυμνή γυναίκα, που βαπτίζεται σ' ένα τρελό ποτάμι.

Φυσική μου εξέλιξη: ο έρωτας.

Ζητούμενο: μια διαρκής κι ωραία επανάσταση να τρέχει.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΉ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΜΑΘΗΤΙΚΑ ΤΕΤΡΑΔΙΑ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ