(Τα επιβλητικά απογεύματα και ο σκοπός)

(Τα επιβλητικά απογεύματα και ο σκοπός)

Επιβλητικά απογεύματα. σταφύλια άγουρα

με ελάχιστους χυμούς να βρίσκονται εντός τους.

Οι ποιητές δεν ξύπνησαν εντός τους

- τους πήρε η αυγή και ξεχαστήκαν .

Χρώματα φωτεινά και ήλιος να χρυσίζει,

αέρας που φυσάει λεύτερα

και μεταβάλλεται κάθε στιγμή,

δίνοντας το δικαίωμα στα φύλλα να χτυπούν

δημιουργώντας ήχους που σημαίνουνε ζωή,

που φτιάχνουνε Εσπερινούς

σαν επαρχιακές παραθαλάσσιες καμπάνες.

Στεριώσαμε σ' αυτή τη γη,

ζούμε επάνω της την μοναξιά μας,

ζούμε και έχουμε αφαιρεθεί

από τον έλεγχο της άνοιξης

κι απ' τον φθηνό χειμώνα.

Είμαστε πάνω στο δρόμο

που μας οδηγεί στα περιβόλια,

είμαστ' απέναντι από το δρόμο μας,

από τον δρόμο της ταυτότητάς μας,

από το δίκιο του σκοπού

που ήρθαμε,

όχι για να υπηρετήσουμε,

αλλά να υπερβούμε.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

(Ίδιες ειδήσεις)

(Ίδιες ειδήσεις)

Άγγελοι και λαουτιέριδες,

εκπρόσωποι του σήμερα,

εκπρόσωποι του τότε.

Η μουσική ειν' μια συνέχεια της εποχής

στους δρόμους της ακράτου φαντασίας.

Δεν ειμ' εγώ Βερολινέζος,

δεν πρόλαβα να γίνω Θεσσαλός,

δεν πρόλαβα το ανυπέρβλητο ν' αλλάξω,

να μπω μες στο καμίνι των παιδιών.

Μείον μια μέρα, μείον μία στιγμή·

κι ύστερα δυο πουλιά πετούν

χωρίζοντας τον ουρανό

κάπου ανάμεσα

σ' ανατολή και δύση,

Δύο πουλιά πετούν προς το σκοτάδι,

δύο πουλιά το σήμερα μετρούν,

αποδεικνύοντας

πως δεν αλλάξαν ακρωτήρια οι φάροι,

πως δεν αλλάξαν πρόγραμμα τα ραδιόφωνα

και εξακολουθούν να παίζουνε

τις ίδιες τις ειδήσεις.

AΠΟΣΤΟΛΣΟ ΒΕΡΓΗΣ

(Ενώ τα μαγαζιά είναι κλειστά)

(Ενώ τα μαγαζιά είναι κλειστά)

Πίσω είναι οι αμαρτίες·

είναι ο χρόνος της γραπτής περιγραφής

ενός μεσημεριού από τα περασμένα.

Υπάρχουν δέντρα που 'χουνε ως στολίδια

τα λουλούδια που αναλογούν

στην ύπαρξή τους,

και η αγάπη επιμένει

να επανέρχεται στο κέντρο του μυαλού

επιβραβεύοντας ωραίες αναμνήσεις,

Τρέχουν ταχύτατα τα όνειρα,

μας (συν τω χρόνω) επανέρχονται

μαζί με το χαμόγελο

και την μελαγχολία.

Πίσω μας ειν' ο έρωτας,

είναι οι παραλίες τις οποίες διασχίσαμε

πιασμένοι χέρι - χέρι,

είναι τα σύννεφα που ατενίσαμε

να τρέχουνε στον ουρανό

τον ήλιο κυνηγώντας,

είναι ο θάνατος που ξεπεράσαμε

τελειώνοντας μια σχέση.

Και τώρα,

στην ύστερη του τέλους εποχή

κοιτάζω τα κλειστά τα μαγαζιά

και περιμένω ν' αντικρίσω

την μορφή σου στο φεγγάρι.

AΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

Το απόλυτο ως πυξίδα

Το απόλυτο ως πυξίδα

• Οι καταστάσεις είναι περάσματα σε δρόμους που οδηγούν υποχρεωτικά στο μέλλον όταν τις βιώνουμε στην στιγμή της υπάρξεως τους. Η δημιουργικότητα αποτελεί τρόπο υπερβάσεως των καταστάσεων. Η γνώση του σχετικού της ζωής, των σχέσεων, των υπάρξεων, των ιδεών και των πραγμάτων πρέπει να εντείνει την δημιουργικότητα στο άτομο, καθώς ένα το άτομο βρεθεί στην άβυσσο του ιδεατού απολύτου θα πάψει να υπάρχει, Το απόλυτο είναι όντως κάτι ιδεατό, καθώς αποτελεί απλώς ένα σημείο που λαμβάνεται ως βάση - όχι όμως η ίδια η βάση. Είναι (ας πούμε) ένα σημείο που προσανατολισμού, μα όχι τόπο. Η χρήση, λοιπόν, του απολύτου οφείλει από το άτομο να γίνεται προσανατολιστικά και όχι ως αυτοσκοπός. Σαν να λέμε: "Ξέρω τον δρόμο του Εγώ μου και ταξιδεύω ασφαλώς εντός του" - η δημιουργία του απολύτου είναι απλώς μία δικλίδα ασφαλείας της υπάρξεως αυτού του ταξιδιού· η σχετικότητα είναι το ίδιο το ταξίδι, Ή αλλιώς, το σχετικό είναι η θάλασσα και το απόλυτο είναι η πυξίδα του θαλασσοπόρου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΦΑΙΡΕΣΕΙΣ

• Η πράξη της αναγνωρίσεως της διαφορετικότητας του άλλου σημαίνει ότι ήδη έχει καλυφθεί το μεγαλύτερο κομμάτι από τον δρόμο που οδηγεί εκ του ασφαλούς εις την αυτογνωσία. Διότι ο απέναντι μπορεί να είναι διαφορετικός, κατά βάθος όμως ομοιάζει. Το Εγώ υπάρχει μαζί με άλλα παρόμοια (μα όχι ίδια) Εγώ. Την ποιο μεγάλη όμως σημασία την έχει το Είναι: Την έχει ο χρόνος και οι πράξεις μας εντός των στενότατων περιορισμών του βίου. Αναγνωρίζοντας το διαφορετικό, το εντάσσουμε μέσα μας, αλλά και εντασσόμαστε εντός αυτού. Αυτό θα πει: γνωριμία. Αυτό θα πει: γνωριζόμαστε. Εκεί το δίλημμα είναι: ή μαζί, ή καθόλου. Δεδομένου όμως της αδυναμίας των ατόμων να πορευθούν εν αυταρκεία, ειν' αναπόφευκτο να υπάρχουνε παραχωρήσεις όπως μας λέει και ο σπουδαίος αναρχικός στοχαστής Μαξ Στίρνερ. Γνωρίζοντας το διαφορετικό βρίσκονται πιο εύκολα οι αφαιρέσεις καθενός Εγώ που για να κυλήσει η ζωή οφείλουν να παραχωρηθούν στην κοινωνία, έτσι ώστε να μην υπάρχουν καταχρήσεις, έτσι ώστε οι αδικίες να ελαττωθούν εις το ελάχιστο.
• ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

ΠΕΡΙ ΑΓΑΠΗΣ

ΠΕΡΙ ΑΓΑΠΗΣ

• H αγάπη δεν είναι κάτι δεδομένο ή μια παγίωση. Η αγάπη είναι ένας αγώνας, είναι η πιο ωραία χρονική διαδικασία, δεδομένου του υπέροχου της φύσης της. Η αγάπη είναι η αγωνία του να μην υπάρξει τέλος στην ψυχική μας (κυρίως) ένωση με κάτι. Η αγάπη (υπάρχοντος του τέλους) δεν απέχει από αυτό που έχει ονομαστεί από τους αρχαίους μας προγόνους τραγωδία και που 'χει βρει την περιγραφή του σε χιλιάδες μύθους ανά τον κόσμο, αλλά και σε δισεκατομμύρια μικρών και μεγάλων ιστορικών συμβάντων. Κι όμως, εάν κανείς το ψάξει προσεκτικά είναι λίγοι (σχετικά με το πόσοι φαίνεται) οι άνθρωποι που πραγματικά ψάχνουνε και αγωνίζονται για την αγάπη. Αυτό που συνήθως υπάρχει είναι ο εγωισμός - εξ ου προερχόμενη και η εκχυδαϊσμένη έννοια: "καψούρα", που κυριαρχεί στα εγωιστικά άτομα στις περιπτώσεις που υπάρχουνε αρνήσεις. Ο έρωτας είναι μια χρονικά μεταβατική περίοδος που μπορεί να βγάλει ή στην αγάπη ή στον εγωισμό. Δεν ειν' ο ίδιος (αν και υπερβατικά μπορεί να χαρακτηριστεί και έτσι) τραγωδία, είναι μία πορεία που οδηγεί στην τραγωδία. Στην τραγωδία που η αγάπη παραμένει η δημοκρατία εμποτίζει το υποκείμενο, γιατί και πέραν της αρνήσεως συνεχίζει (υπερβατικώ τω τρόπω) να λειτουργεί αγαπώντας, έστω και σιωπηλά, έστω και υπογείως, ακόμη και αν προσποιείται το αντίθετο (γιατί έτσι πρέπει). Από την άλλη ο εγωισμός συνδέεται με τον αυταρχισμό και δια της λαϊκιστι ονομαζόμενης "καψούρας" με την αυτοκαταστροφή και με το μίσος - μια άλλη, δηλαδή, μορφή τραγωδίας που έχει κάθετο το καθαρτικό της τέλος. Δυστυχώς η κοινωνία μας δεν είναι ευθύγραμμη και τραγωδίες βρίσκουμε και από τις δυο μορφές στην καθημερινότητά μας - το ζητούμενο εντέλει είναι η ευγένεια, η ποιότητα και φυσικά το χιούμορ.
• ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ