- Όταν τα αγάλματα μιλούν -

- Όταν τα αγάλματα μιλούν -

Μέρα: ειν' η αρχή της συμφοράς

που κλείνει τα τραγούδια.

Νύχτα: είναι η έρημος των σαλονιών

που ξέχασαν τις δόξες.

Ξένος: δεν ειν' αυτός που τραγουδά,

ειν' μοναχά χειμώνας.

Φέτος: ειν' χρονική στιγμή

- κι αυτή θε να περάσει...

Ειν' η πικρή μας η ζωή

που μας αποκαλύπτει,

ειν' ο θεσμός των χειρισμών

που λιώνουν τις ελπίδες.

Θάρρος: πες το ναι

κι αντέδρασε στις λέξεις.

Κράνος: κίνδυνος!

Σαν το φοράς είσαι παγιδευμένος.

Φήμη: να μη μιλάς ποτέ

όταν σε προσεγγίζουν.

Φρίκη: δέξου την...

Μάθημα να σου γίνει.

Κι όταν περνούν οι γερανοί

είσαι σε κόσμο άλλο

κι όταν τ' αγάλματα μιλούν

απλώς κάτι γεννιέται.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΣ

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΣ

Εξάρτηση από τα χρώματα

Και πιο πολύ από το γκρι.

Εξάρτηση από τον χρόνο

Κι από την εξαπάτηση

Που αφειδώς προσφέρει.

Φέτος ήτανε τραγική

Η τελική συγκομιδή.

Φέτος μια νηνεμία

Σάρωσε τα πάντα.

Απόγευμα υγρό, απόγευμα απόκοσμο,

Απόγευμα δίχως καινούριο ήλιο.

Θαυμάσια... Όντως, δεν ξέρω

Τι ακριβώς υπάρχει παρακάτω.

Υπάρχει χρόνος, υπάρχει και χαμένη περηφάνια,

Υπάρχουν άγγελοι και ποιητές

Και πέρα από κει το χάος.

Κάπου αρχίσανε ξανά

Οι οικοδομικές οι εργασίες

Μυστικά και ελαφρά πατώντας.

Η ανθρωπότητα κινά

Για τελικό ταξίδι.

Ρίχνω τις κάρτες μου,

Είμαι ο γνώστης της σειράς -

Σας κρύβω τι θα γίνει.

Μάρτης μου: το επόμενο σκοτάδι.

Ουδέποτε αρνήθηκα τους δαίμονές μου.

Πιστός κι αδύναμος, ήμουν γιαυτούς μοιραία συντροφιά.

Άλλωστε, δημιουργείται η ζωή - δεν ψάχνει

Κι εγώ ουδέποτε υπήρξα τυπικός,

Μονολογούσα δυνατά

Απέναντι στα τέσσερα φεγγάρια

Της αποκαλύψεως, της συνοχής, της ενοχής,

Του φόβου και της δόξας.

Δόξα, λοιπόν, στον ουρανό του απογεύματος

Και μπράβο σε αυτούς

Που ξέρουνε να διαχειρίζονται την προσφυγιά

Κι όχι να ξεπουλάνε.

Τι σημασία έχει η ζωή; - ρώτησε κάποτε

Ο τρίτος καβαλάρης.

Και του απάντησε ο άνεμος, πως:

Τη ζωή κινούν οι αριθμοί

Και τα σκοτάδια μεγαλώνουν τους χειμώνες

Και μία μεγάλη φυλακή

γεμάτη με Πρωτοχρονιές και με Χριστούγεννα

Μοιάζει με Θεία Κωμωδία...

Θεέ μου, συγχώρεσέ μας τους αμαρτωλούς.

Τα σχέδια είναι παλιά

Και πλέον πράγματα πολλά

Έχουν αλλάξει - πάλι.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

ΧΩΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

(Χώρος - χρόνος)

Δρόμοι: ανοικτοί!

Χρήματα: υπακοή!

Εάν δεν πεις: "ακολουθώ"

στο μέλλον δεν υπάρχεις.

Βήματα: οι αγορές!

Ποιήματα: για πρόσφυγες!

Αν δεν βρεθείς εκεί μακριά

αλήθειες δεν θα μάθεις.

Χώρος: η αφορμή!

Χρόνος: ειν' όλη η ζωή!

Αν στο σκοτάδι δεν μετράς

τραγούδια δεν συνθέτεις.

Αμαρτία: ουρανός!

Εξουσία: πόλεμος!

Εάν οι μέρες σου αργούν

στ' αλήθεια έχεις φύγει.

Απουσίες: σταθερές!

Παρουσίες: άγνωστες!

Αν δεν μιλάς με τα πουλιά

ποτέ δεν θα πετάξεις.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

ΠΕΝΤΕ ΣΠΟΥΡΓΙΤΙΑ

ΠΕΝΤΕ ΣΠΟΥΡΓΙΤΙΑ

Δοκιμασία πρώτη: η αμφισβήτηση...

Δοκιμασία σταθερή, επαναλαμβανόμενη, πιστή,

Ως αν το ανοιξιάτικο χορτάρι.

Είναι τιμή να βλέπεις πράγματα

Πισ' από μύρια άλλα.

Είναι τιμή να σου μιλούν

Οι όμορφες γυναίκες...

Ξέρεις... Το ξέρεις...

Μην κρύβεσαι...

Χιόνια υπάρχουνε ακόμα στα βουνα

Κι ας έχει φύγει ο Φλεβάρης.

Χρώμα καφέ, χρώμα ροζ...

Χρώματα που μιλούν,

Που τραγουδούν, που κλαίνε.

Αυτό σημαίνει γνώση...

Κι όποιος την βρίσκει προχωρά

Κι όποιος την έχει ειν' ο νικητής

Κι όποιος την χάνει φεύγει...

Δοκιμασία δεύτερη: αποδοχή του τέλους...

Ξέρω... Ξέρεις... Ή,

Ίσως δεν ξέρουμε κι οι δυο

Της ματαιότητας οι χρόνοι

πού μας βγάζουν.

Πού και γιατί;

Προσπάθειες αιτιολόγησης θεσμών

Που αργο - σβήνουν.

Κι εντέλει, τι είναι βεβαιότητα;

Υπάρχει, άραγε, η Ατλαντίδα η χαμένη;

Κι εμείς; Πόσες προσπάθειες

θε να καταναλώσουμε ακόμα;

Μάθε να λες: "δεν ξέρω"...

Μάθε να βρίσκεις τους σοφούς

και να μιλάς μαζί τους.

Είναι απλό: περιμένεις...

Και ύστερα χτυπάς με φλογερό σπαθί

Τον δράκο με τα δεκατρία τα κεφάλια.

Βλέπεις; Βλέπεις αυτό που βλέπεις;

Βλέπεις σκιές διάφορες,

Βλέπεις και συννεφιές και ακεφιές

Για αποστρατευμένους.

Βλέπεις τον ήλιο σαν αχλύ

Κι ακούς να κελαηδούν

Πέντε σπουργίτια

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

ΟΙ ΕΛΠΙΔΕΣ

- Οι ελπίδες -

Δεν υπάρχουν
άλλοι τάφοι
ανοικτοί.
Σουρουπώνει
και οι πόνοι
σταθεροί.

Έι φίλε!
Τα πράγματα ειν' αλλιώς...
Οι ελπίδες,
μας καρφώνουν
διαρκώς...

Τα καρφιά
χτυπιούνται τώρα
με το φως.
Διαρκείας
ενεστώτας
συνεπώς.

'Ει φίλε!
Σκέψου - μη μιλάς...
Οι ελπίδες
ειν' το τώρα
και για μας.

Έξω χρώμα,
μέσα χώμα...
Δυστυχώς!
Τα λεμόνια,
τα σεντόνια.
Αληθώς!

'Ει φίλε!
Δείξε δύναμη!
Οι ελπίδες
κρύβουν λόγων
την φωνή!
Απόστολος Βεργής

-Ζεϊμπέκικο- (Ψεύτης φονιάς)

-Ζεϊμπέκικο-

(Ψεύτης φονιάς)

Αγέρας φύσηξε ψυχρός,

καιρός βαρύς και πονηρός

στη λίμνη των θαυμάτων.

Μια πτώση, ένα γεγονός,

ζωής ο δρόμος ο πικρός,

ροή θολών πραγμάτων.

Τον φόνο παραδέχτηκε,

ο δικαστής το δέχτηκε

- μα ήταν ένα ψέμα.

Χειμώνες καλωσόρισε,

τα χελιδόνια γνώρισε,

ψάχνοντας για το τέρμα.

Πορεία άπληστη μετά

σε σίδερα και σε μπετά,

υπομονής πεδίο.

Κι ο ουρανός να μελετά

τα όνειρα και τα φυτά

-ποίηση στο θρανίο.

Ήτανε ψεύτης ο φονιάς,

ήταν καμάρι μιας γενιάς,

ήταν της μοίρας θύμα.

Το λάθος δεν διορθώθηκε,

το πάθος εκτονώθηκε

- τόσο πολύ το κρίμα.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ