(Λίγο πιο ροζ, λίγο πιο πράσινο)

(Λίγο πιο ροζ, λίγο πιο πράσινο)

Λίγο πιο ροζ, λίγο πιο πράσινο,

Λίγο πριν το ξεκίνημα μίας σειράς από γιορτές.

Το αίσθημα της μοναξιάς

Γίνεται μια απόλαυση από τις κορυφαίες.

Ήχοι από σαξόφωνο, λόγια ποιητικά,

Χάδι από το αεράκι της ανοίξεως·

Και εισ' εσύ, και είσαι όλη η υφήλιος -

Έτσι όπως την θέλεις, έτσι όπως την ονειρεύεσαι,

Όπως επιθυμείς να είναι.

Δεν χρειάζεται ο χρόνος πάλι μοίρασμα,

Ούτε τροχούς στην άσφαλτο να λιώνουν.

Κράτα το χρόνο, κράτα τις στιγμές,

Μείνε ο ίδιος, μείνε ο χρόνος,

Γίνε το αύριο, το τώρα και το χθες,

Γίνε το όλον και μην ολοκληρώνεσαι,

Αφήνοντας τις αποφάσεις σου σε άλλους.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

- Πάσχα μιας υπερφυσικής στιγμής -

- Πάσχα μιας υπερφυσικής στιγμής -

Διδασκαλία και νεότητα:

Το «διαρκές» ενάντια στο «παροδικό»,

«Βίοι Αγίων» ενάντια σε « βίους τραγικών αυτοκρατόρων» -

«Τραγικών Λαών», κι ανθρώπων που γνωρίζουνε:

Τι ειν' απελπισία.

Διδασκαλία και νεότητα:

Η «πέτρα της Ηπείρου» ενάντια στης «θάλασσας το μπλε» -

Η κίνηση, η ταραχή, ο Άδης που φοβάται...

Γνώση θα πει Ανάσταση·

Η μάθηση είναι: ο δρόμος, ο ανήφορος,

Ο χρόνος αναρρίχησης σε κάθε «Γολγοθά».

Διδασκαλία και νεότητα:

«Πάσχα μιας υπερφυσικής στιγμής»,

Που έρχεται κι αλλάζει τη ζωή του «καθενός».

Και όση μοναξιά και να υπάρχει,

Ακολουθείται από δύναμη, φωτιά και θέληση

Κάποιας αλλαγής

Κι ανύψωσης των κεφαλιών

Που βλέπουνε τον ουρανό

Και που μετρούν τον ήλιο.

AΠΟΣΤΟΛΣΟ ΒΕΡΓΗΣ

- Ανοιξιάτικη βροχή -

- Ανοιξιάτικη βροχή -

Ότι ξέρω είναι πεπερασμένο,

Το «άγνωστο» με φοβίζει.

Δεν βρίσκω αγορά

Για να πουλάω

Όνειρα και ελπίδες.

Ο σημερινός κόσμος, το σημερινό δράμα:

Μέρες που είναι ορφανές

Και ξεχασμένες στο καταμεσήμερο

Ανοίξεως που ήλθε για να μείνει αρκετά·

Και η «ερώτηση» ακόμα περιμένει.

«Τι έιναι το καλό και το κακό;» -

Μια εξουσία απαντά:

«Ο νόμος και η τάξη»,

Και το καλό και το κακό

Την πλάση κοροϊδεύουν.

Περιμένω μια διαφορετική,

Μια ανοιξιάτικη βροχή,

Να θρει και να «μυρώσει»

Τους «ανθρώπους από πάγο».

AΠΌΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

- Κίτρινες σκέψεις -

- Κίτρινες σκέψεις -

Κάθε δρόμος και ανάγκη μοναξιάς.

Υπάρχουν ρόδες που χαράζουν πάνω του πορείες.

Υπάρχουν ρόδες που χαράζουν μέσα σου πορείες.

Τι θα πει ανεξαρτησία; - Το να πονάς

Χωρίς να υποφέρεις.

Τα ξέρω τα χαράγματα αυτά,

Γιατί ειμ' ένας χάρτης απ' το παρελθόν

Που τον ξεχάσαν μαθητές

Σε αίθουσα σχολείου.

Άνθίσανε των ραδικιών

Τα κίτρινα λουλούδια.

Υπάρχει και η φύση, ευτυχώς·

Η φύση είναι η απόλυτη δικαιοσύνη -

Γιαυτό ειν' όμορφη

Και διαρκώς αλλάζει.

Κίτρινο είναι και το χρώμα

Των πρώτων ημερών

Της άνοιξης αυτής -

Κίτρινες και οι σκέψεις των σοφών

Που βρίσκονται μακριά

Απ' τους ανθρώπους.

Aπόστολος Βεργής

«Η σειρά των γεγονότων...»

«Η σειρά των γεγονότων...»

Υπάρχει ένα όνειρο για κάθε άνθρωπο

Που γίνεται ασβεστωμένος τοίχος

Και γράφει πάνω του «μηδέν».

Για τίποτα δεν υπάρχουν «απόλυτες απαντήσεις»,

Το τέρας είναι ζωντανό και παίζει με τις γάτες·

Φαινόμενα των εποχών

Και δόγματα που ειν' παρωχημένα.

Υπάρχει ένα όνειρο για κάθε άνθρωπο

Που έρχεται η ώρα, η στιγμή,

Και μετατρέπεται σε μαύρο εφιάλτη.

Αυτή ειν' η ζωή, αυτός είναι ο κόσμος...

Περιμένω να έρθουν τα έντομα κοντά μου·

Τα φύτρα απ' τους σπόρους του καλαμποκιού

Έσκασαν στο χωράφι.

Μέλι και οίνος! Ποίηση και γραφή!

Εμείς γινόμαστε ζητιάνοι.

Όλοι μας· πλούσιοι και φτωχοί.

Το θέλουμε εμείς, το θέλει η ζωή,

Το θέλει η σειρά των γεγονότων

Που περάσαν...

Απόστολος Βεργής

- Βρες άνοιξη -

- Βρες άνοιξη -

Αφελές το «προεόρτιο ρητό» και χύμα το κρασί.

Στο μισοσκόταδο κάποιος φοβάται.

Κάποτε κάναμε με το παραμικρό εράνους.

Το πορτοφόλι άνοιξε και άντε να το κλείσεις.

Μίλα με το χρόνο - ομολόγησε!

Πες του τα πάντα! Κάλυψε

κι αποκάλυψε τις ενοχές

που κληρονόμησες και σε ξεπέρασαν

πριν ν' ακουστούν οι «σάλπιγγες αγγέλων».

Οι μάζες αποκηρύσσουν τις ευθύνες τους!

Οι μάζες τιμωρούν!

Οι μάζες δε ζητούν συγνώμη!

Στον κόσμο των υπερβολών,

απάντηση στις ερωτήσεις σου

είσαι εσύ ο «ίδιος».

Βρες την άνοιξη! Κάποτε θα βαρεθεί

να ταξιδεύει ο χειμώνας. Βρες άνοιξη!

Οι «ύστερες στιγμές» υπάρχουν στο κεφάλι σου

σαν «τώρα».

Απόστολος Βεργής