ΝΕΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ

Με χαρά σας παρουσιάζω την νέα μου ποιητική συλλογή :"Ο κάμπος με τους φυτεμένους λόφους". Είναι μια συλλογή κοινωνικών ποιημάτων, που γράφτηκαν τα πιο πολλά το 2014. Ελεύθεροι και παραδοσιακοί στίχοι εναλλάσσονται, προσπαθώντας να δημιουργήσουν ένα δέσιμο του σήμερα με το χθες... Για παραγγελίες στείλτε email στην ηλεκτρονική διεύθυνση : akisberg653@gmail.com ή στείλτε μήνυμα inbox στο Facebook και στο Τweter,,, το κόστος του είναι 10 ευρώ συν 3 ευρώ έξοδα αποστολής. Σας ευχαριστώ πολύ!

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

«Αλλαγή χρονιάς στο περιθώριο»

«Αλλαγή χρονιάς στο περιθώριο»

Ζητούσε διαρκώς το έδαφος κάτι απ' την απλότητα του άσπρου στη ζωή. Κείνο τ' απόγευμα γινότανε τα όνειρα αληθινά· βρίσκαν ξανά το δρόμο τους παλιοί ερωτευμένοι, και ο λαός μιλούσε δυνατά, και ο λαός δεν σώπαιν' όταν έπρεπε − τα δρομολόγια των τραμ είχαν τελειώσει. και η χρονιά θα άλλαζε στο δρόμο για πολλούς∙ αλήτες και μοναχικούς, κι όμως ερωτευμένους...

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

«Αόρατη πόρτα»

«Αόρατη πόρτα»

    Καπνοί πυκνοί έβγαιναν απ' τις καμινάδες. Είχε νυχτώσει από νωρίς· φοβότανε τον εαυτό της η νυχτιά − αυτό ήταν όλο κι όλο. Ήταν κι ένα όνομα πολιτικού, γραμμένο πάνω στην πλάκα της απέναντι γωνίας, που χαρακτήριζε μία ολόκληρη, μεγάλη συνοικία − σαν χιόνιζε δεν γλίτωνε κι αυτή από την υγρασία∙ όπως και τ' όνομα, όπως και όλα τα ονόματα, ζώντων και τεθνεώτων.

    Κρύωνα! Δεν ήμουν άλλο τίποτα, παρά ο εαυτός μου∙ και δίπλα μου, αόρατη η πόρτα η μεγάλη − πρόλαβα και την έκλεισα για τους εχθρούς, προτού να φτάσουνε στη γη, οι πρώτες οι νιφάδες.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

«Ποια ζωή μου;»

«Ποια ζωή μου;»

    Ήμουν το κυνήγι μίας χρεοκοπίας. Πίσω από το νοσοκομείο, οι γύφτοι άπλωναν τα ρούχα τους στη γη. Έπρεπε να γνωρίζω· έπρεπε να αναγνωρίζω το τι κρύβεται πίσω από τα πυκνά χαμόγελα όμορφων και σπουδαίων αγοριών μιας εξουσίας.

    Υπάρχουν χιλιάδες εντολές, χιλιάδες πρέπει· με περιμένουνε ξανά σε μια γωνία – κι αν ζω στην νεκρική μου την σιγή∙ δεν έχω άλλη επιλογή∙ και τρέμω, και φοβάμαι...

    Κρύβομαι πίσω από τον τοίχο της αυλής, μετρώ τα δάχτυλά μου τρεις φορές, κι ανησυχώ μ' αυτούς που λεν ότι ανησυχούν για την ζωή μου − ποια ζωή μου;

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

«Ο Δεκέμβρης λείπει»

«Ο Δεκέμβρης λείπει»

Χρειάζομαι λίγη σιωπή για να μιλήσω·

Χρειάζομαι λίγη φωνή για ν' ακουστώ.

Χιλιάδες δάχτυλα βγαίνουν απ' τις οθόνες

Και διαρκώς με δείχνουν.

Είμαι νεκρός εδώ και χρόνια,

Και οι κραυγάζοντες γυρίζουν τα κλειδιά.

Κάποτε έλυνα τα προβλήματά μου με το κλάμα −

Ε, και τι έγινε...

Υπάρχει ίσως και ένα καλοκαίρι

Που ειν' ανταμοιβή − ποιος ξέρει...

Είναι ο τελευταίος λόγος για να ζω,

Να υπομένω, και να ακούω από τα τρελά μεγάφωνα

Διαταγές μαυροντυμένων υπουργών

Και ήχους “προσοχής” στρατιωτών

Που φέρνουν τα μαχαίρια.

Δεν είμαι νέος πια∙

Και ο Δεκέμβρης λείπει.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

«Αιτίες κι αφορμές»

«Αιτίες κι αφορμές»

Τελευταίες μέρες δυστυχίας, τελευταίες ώρες

Πριν απ' τις τελικές στιγμές.

Έχω καρφώσει το κοντάρι μου στην άμμο

Και περιμένω να μιλήσουν οι θεοί.

Πώς πέρασαν τα πρώτα δέκα χρόνια;

Ήταν πολλές οι αφορμές

και λίγες οι αιτίες.

ΑΠΌΣΤΟΛΟΣ  ΒΕΡΓΗΣ