ΧΑΜΈΝΟ
ΗΜΕΡΟΛΌΓΙΟ
Είπα
δε, πως όλα ήταν έτσι ακριβώς·
η δίωξή μου, φυσικά, δεδομένη. Κάπως θα
έπρεπε να βρουν ικανοποίηση και οι
μεσάζοντες· και
μαζορέτες να χορέψουν για την άνοιξη
- όμοια φωτιές προέλευσης στερνού
καλοκαιριού. Τεράστια εφεύρεση τα
σύνορα, μα τα ποτάμια γίνεται·
και ρέουν υπογείως·
αν χρειαστεί, αν πρέπει. Για λίγα μόνο
βήματα· όσα
χρειάζεται κανείς να δραπετεύσει απ'
τον χρόνο - δρόμοι υπάρχουν πάντα·
ψέματα κι αδιακρισία ξεπερνιούνται·
κι αν δεν ξεπεραστούν, η μοναξιά, μπορεί
και σβήνει...
Ούτε
ένα σύννεφο, δεν υπερίπτατο εκείνη την
ημέρα. Παρέες ολιγάριθμες (τριών ατόμων
και πιο κάτω) κινούτανε προς τον
σιδηροδρομικό σταθμό. Σαν έφταναν εκεί,
ακολουθούσαν την παλιά πορεία απ' τα
τρένα - κομμένη για δεκαετίες η παλιά
συγκοινωνία·
και τα παιδιά, δεν ξέραν τίποτα·
δεν είχαν αναρωτηθεί ποτέ τους τίποτα·
ούτε, που παίζαν καν παιχνίδια της
υπαίθρου.
Βδομάδες
πριν, είχε εμφανιστεί στην πόλη, μία
μεγάλη αγωνία - οι επιδείξεις των
γραμματικών, από τα χρόνια τ' άλλα, δεν
τελειώσανε ποτέ. Ένοχος λοιπόν και το
ξερα απ' όλους πρώτος, γιατί ήμουν αυτός,
που είχε γεννηθεί σε λάθος χρόνο·
κι αυτό ήταν ένα μυστήριο μεγάλο.
Τι
γύρευα; Ποια ήταν η αποστολή μου;
Για
να μπορώ να επιζώ, με βάζαν όλοι κι έγραφα
για το παρόν, με χρήση χρόνων παρελθόντος.
Δεν έπρεπε όμως να διαμαρτύρομαι ποτέ,
γιατί λέει: κι απ' το χειρότερο - χειρότερο,
υπήρχε.
Τροπικές
ημέρες, τροπικοί τόποι, τροπικά ζωύφια
και τίτλοι από παλιές εφημερίδες·
αλλιώς ποίηση γραμμένη από μνήμης, να
κατοικεί μες στη σιωπή.
Είπανε
πως ο βασιλιάς, επίσκεψη θα έκανε στην
πόλη. Τα πάντα ήταν καθαρά, σαν τα σεντόνια
μιας παρθένου. Οι άπιστοι, σπάζανε πέτρες
στα βουνά και οι εξόριστοι κόβανε συνεχώς
χορτάρι - επιταγή του ήλιου: στομάχι
πληγωμένο και φθαρμένο από θυμό και από
κακουχίες.
Δικαίωση
ενός ατόμου: το άτομο. Δικαίωση ενός
συνόλου: η αλήθεια. Δικαίωση ενός συνόλου
άλλου: η βαρβαρότητα. Η μάζα, δεν
εξασφαλίζει...
Η
μάζα, είναι στιγμές, που απειλεί.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΉ ΣΥΛΛΟΓΉ: ΚΙΤΡΙΝΗ ΒΡΟΧΉ
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
