ΑΙΩΝΑΣ ΨΕΥΤΙΚΟΣ

ΑΙΩΝΑΣ ΨΕΥΤΙΚΟΣ

Φωτιές ενδιάμεσες, πριν

την δημιουργία στάχτης, από

κάρβουνα, που καίγονται αργά.

Τα καλούπια ετοιμάζονται

και λιώνουνε οι σάρκες των ανθρώπων

για να γενεί αργότερα

κι έγκαιρα μες στο χρόνο

μια μετάγγιση - μια δημιουργία

εικονικών αντικειμένων· όμως

χρήσιμων τόσο πολύ, για μία

διαιώνιση των σταθερών δομών

της μονιμότητας, που ´χουν οι εντολές.

Ποσά, τιμές, εκλογές, επιλογές, σημαίες

όνειρα, που γυρίζουν πίσω

στην ανάγκη - στο άβατο των σχέσεων·

κι όσοι τολμήσουνε· στο μέλλον ήρωες.

Έδειχναν όμως όλα τόσο όμορφα

εκείνο το πρωί, που ξεκινούσε ο αιώνας.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΚΙΤΡΙΝΗ ΒΡΟΧΗ

ΛΕΥΚΟ ΑΥΓΟ

ΛΕΥΚΟ ΑΥΓΟ

Κάμερες και οθόνες

θρίαμβος των ειδήσεων - καταστροφή

εύπιστων συνειδήσεων· και οι κυβερνήτες

πάντοτε, τόσο πολύ έντιμοι...

Δάκτυλα να δείχνουνε ανθρώπους·

άνθρωποι, τα κεφάλια κατεβάζουν.

Ποια ποίηση να γραφεί μέσα στην πίεση;

Μα οι ποιητές ειν' βλαβεροί

για το βασίλειο της ομοιομορφίας·

έτσι παίζονται, στον κόσμο τα παιχνίδια

με σιγουριά, για το ποιος θα ' ναι νικητής.

Στις εθνικές οδούς, γίνονται πια

οι παρελάσεις - οι άλλοι δρόμοι

ειν' στενοί· και η αναγκαιότητά τους

δεδομένη, καθώς η κάθε κίνηση

πρέπει να είναι μαζική.

Εχθρός της τέχνης, των μαζών η λογική·

χάνεται κάθε φυγή, κάθε αφαίρεση και κάθε

νέα τάση, προς μια μεταφορά

σε χρόνο μέλλοντα· προς μία αναγκαία

αμφισβήτηση, των εντολών του ταύρου.

Όμως το φως την άνοιξη κάτι αρχίζει

να σημαίνει - διαφορετικά: μέσα

σε κάθε άνθρωπο απ' όλους, κρύβεται

ένας διαφορετικός, που προσπαθεί

συνέχεια, το κέλυφος

ενός λευκού αυγού υπακοής

σε χίλια δυο κομμάτια να το σπάσει.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΚΙΤΡΙΝΗ ΒΡΟΧΗ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΑΛΛΟΤΡΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

ΑΛΛΟΤΡΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Θολότητα στιγμών, μεστού απογεύματος

τυφλό φως, αντανακλάται στις ταράτσες

τα δέντρα, δεν φυτρώνουνε

σαν πλήθος,σαν ρόλοι, σαν φορείς

κάποιας ιδέας νέας ή

ενός μηνύματος, για μια γιορτή

που φτάνει και που περισσεύει

για την εξήγηση των πάντων.

Κάθε άνθρωπος, μπορεί μες στη ζωή του

ν' αγαπά, να ταπεινώνει και να χάνεται

πίσω από μία πίστη ή

εμπρός με μια ολοκλήρωση

κοινών ενεργειών, που μοιάζουν

με τα πάντα.

Κάθε άνθρωπος, μπορεί μες στη ζωή του

να ζει, χωρίς να ʾχει καν πρόσωπο -

ζωντανός, νεκρός, αριθμός ή σφράγισμα

μιας εργασίας, πάνω σε προϊόν

που φεύγει προς τα σύννεφα.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΚΙΤΡΙΝΗ ΒΡΟΧΗ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΣΠΟΥΔΑΙΕΣ ΜΕΡΕΣ

ΣΠΟΥΔΑΙΕΣ ΜΕΡΕΣ

Ακόμη και χωρίς την δική μου θέληση

Κάποιο μοιραίο περιθώριο

Ειν' δεδομένο από πριν -

Καμιά η σχέση μου

Μ' αυτούς, που πρότειναν κόσμους καινούριους

Και αντ' αυτού, φτιάξαν κλουβιά για ζώα.

Ο κόσμος μου, θέλω να έχει

Την μέγιστη διαύγεια της γνώσης

Που κρύβεται, στα χρώματα του δειλινού -

Και αφήνω του άλλους να μαλώνουνε

Για σκοπιμότητες μιας εφημέρου τάξεως -

Είναι οι μέρες τούτες δω, σπουδαίες.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ - ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΒΙΟΣ ΑΠΟΛΥΤΟΣ

ΒΙΟΣ ΑΠΟΛΥΤΟΣ

Χρονικά σημεία απομάκρυνσης

Τα όπλα στα χέρια χιαστί

Κι ο δρόμος προς το ατελείωτο

Σε μιαν αρχή ακόμη.

Εμείς τρέχαμε - πυροβολούσανε οι άλλοι

Ή ένα πρησμένο δόντι να πονά

Προσθέτοντας πείσμα, στην του πηλού

Ανάπλαση, που θε να προχωρήσει

Μιας και όλα σχεδιάστηκαν

Τόσο καλά, που όσο κι αν

Στην ζωή σου βραβευτείς

Πολύ απλά, σαν άνθρωπος πεθαίνεις.

Τα νιάτα τα αιώνια, τα χαίρεται

Η θάλασσα μονάχα.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ -  ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Προαύλιο εκκλησιάς κάπου στην επαρχία - παιδιά να παίζουν αυτοσχέδιο ποδόσφαιρο κι ο ήλιος να τελειώνει ένα ζωγραφικό του έργο, πριν να οριστικά αποχωρήσει.

Τόσο πολύ εύκολο, την ομορφιά ν' ανακαλύψεις - η πιο σπουδαία η δουλειά, γίνεται μες στην φύση.

Ασφαλώς και το ξερα, από πολύ πιο πριν και είχα λάβει τότε μέτρα αυστηρά: μολύβια, μπογιές και μπλοκ ιχνογραφίας - δεν είχα λύσεις άλλες, αφού, θα έπρεπε να κάνω κι αλλαγές.

Σύντομα θα ερχόταν και οι μέρες, όπου η ιστορία, θα γραφότανε αλλιώς - και θα μιλούσανε οι πάντες μας σχεδόν, μια γλώσσα, βγαλμένη από ψαλμωδίες εορτών σπουδαίων, που ήτανε εμπρός μας και μας προσκαλούσαν να γιορτάσουμε και μεις για ένα καλοκαίρι.

Κίτρινο, κόκκινο κι ύστερα ένα μαύρο· υπήρχαν όμως και αστέρια· ένα μεγάλο, φωτεινό, είχε σταθεί επάνω στου καμπαναριού την άκρη, θυμίζοντας, πως δεν τελειώνει γύρω μας το σύμπαν και πως αργότερα, θα 'χαμε επισκέψεις - ο Λάζαρος θα νεκρανασταινόταν, γι' ακόμη μια φορά κι αυτό ήταν μια ένδειξη ότι...

Γι' αυτόν το λόγο ακριβώς, τότε, υπήρχανε τα βράδια, τα ποτά και οι παρατηρήσεις, που έκανα, κοιτάζοντας τις πέτρες, που σχημάτιζαν τα τέρματα, του αυτοσχέδιου γηπέδου των παιδιών - σαν το παιχνίδι τελειώσαν, είχε νυχτώσει και πλέον τίποτε, δεν υπήρχε για να δω ή για να αγοράσω, έτσι χειροκροτούσα μια μαϊμού, που χόρευε ταγκό και σουίγκ, στα πανηγύρια, απολαμβάνοντας, τις όποιες εκαιρέσεις προγραμμάτων, σαν πράξεις εντελώς ερωτικές.

Εν τέλει, ήτανε όλα ποίηση, αλλά ουδείς μπορούσε να το καταλάβει, μιας και οι τότε ποιητές, είχανε εθιστεί στις ομοιοκαταληξίες και στους συλλαβισμούς αναρχικών πεδίων· άλλοι τότε, με είχανε πει τρελό και άλλοι πρωτοπόρο - όμως τον μαύρο κύκνο, τον αγαπούσα και ας ψώνιζε από τα σούπερ μάρκετ.

Τι παιδί του λαού, θα ήμουνα διαφορετικά;

AΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: ΜΑΘΗΤΙΚΑ ΤΕΤΡΑΔΙΑ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ